Gordon in Lomo
posted on 05 Jul 2008 17:38 by swyncaerdyddกล้อง: โลโม่ี่สี่ตา
ฟิล์ม: Boots ฟิล์ม สไลด์ล้างสี
แบบ: กอร์ดอน
สถานที่ Talybont South, Cardiff, Wales
มิตรภาพโลกออนไลน์ เริ่มจาก...??
posted on 04 Jul 2008 23:58 by swyncaerdydd
เมื่อสามปีก่อน ฉันมาขอเปิดห้องเล็กๆ ไว้ที่บ้านหลังนี้
แต่ก็อยู่ไม่นาน เพราะมีเพื่อนชวนไปอยู่บ้านอีกหลัง
สามปีผ่านไป..
ฉันได้เจอเพื่อนหลากหลายจากบ้านหลังนั้น
รวมถึงรุ่นพี่ที่คณะ ที่กำลังจะกลายมาเป็นเจ้าบ่าวของฉันในอีกไม่กี่เดือน
สามปีผ่านไป..
ฉันมีเพื่อน มีพี่ มีน้อง ในโลกออนไลน์
เราเจอกันบ้าง กินข้าวกันบ้าง ดูหนังกันบ้าง
ช่วยเหลือเกื้อกูลกันเท่าที่จะทำได้
แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคนที่ฉันนับถือเป็นพี่
วันนี้เขาจะสามารถทำร้ายความรู้สึกฉันได้มากขนาดนี้
วันที่ฉันบอกกับเขาว่าฉันจะแต่งงาน
พี่คนนั้นไม่เคยเห็นด้วยกับความรักในครั้งนี้
เขาว่าว่าที่ของฉันเป็นคนดี ใครได้แต่งงานไปก็โชคดี
แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะโชคดีขนาดนั้น
นัยว่า ฉันไม่สมควรจะได้รับอะไรดีๆ ว่างั้นเถอะ
ฉันไม่คิดว่าเขาจะเกลียดฉัน เพราะเท่าที่ผ่านมาฉันก็เป็นน้องที่ดี
ฉันช่วยทำธุระให้เขาหลายอย่าง ช่วยแปลงานโดยไม่คิดสักบาท
หลายเดือนต่อมา .. ในวันที่ฉันบอกกับเขาว่าฉันจะแต่งงาน
ฤกษ์ของฉันคือฤกษ์สะดวก ซึ่งตรงกับวันหยุดยาวของปีหน้า
เขาถามฉันว่า... ถามตรงๆ เลยนะไม่แคร์คนอื่นเลยเหรอ ว่าเขาจะไปลำบาก
ฉันตอบไปว่าเป็นวันที่ลงตัว เพราะเรามีหน้าที่การงานรออยู่หลังปีใหม่
เขาตอบกลับมาว่า ฉันมีทัศนคติที่ไม่แคร์ใคร เรื่องของกรู เรื่องของกรู
ถ้าเป็นยังงั้น เขาก็จะตอบกลับว่า เรื่องของมรึงก็แล้วกัน
เสียใจนะ ไม่รู้ว่าไปทำให้เขาโกรธเอาตอนไหน หลังๆ มาคุยกันก็ไม่ได้คุย
เท่าที่คิดออกก็คงเป็นเพราะว่าฉันเป็นตัวละครที่ไม่เป็นไปตามใจของเขาละมั้ง
ไดอารี่มันก็เหมือนเรียลลิตี้โชว์ ที่เราอาจจะอินไปจนรู้สึกว่าเรารู้จักตัวละครนั้นพอ
แต่เมื่อตัวละครตัวนั้นเจ็บ เขาเจ็บจริง แต่เราไม่ได้ไปเจ็บกับเขาด้วย
สามปีที่ผ่านมา .. ฉันก็เป็นเพียงแค่ตัวละครตัวหนึ่ง
คนดูจะรัก แล้วอีกสักพักจะเกลียด ก็สุดแล้วแต่คนจะคิด
มิตรภาพที่ฉันยื่นให้ไป
มันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น
สามปีที่ผ่านมา..
ทำให้ฉันรู้ว่า มิตรภาพในโลกออนไลน์มันมีอยู่จริง
แต่บางอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามันจริง มันอาจจะเป็นเพียงแค่สิ่งลวงตา
วันนี้ฉันกำลังหันหลังให้กับบ้านหลังนั้น
ไม่บอก ไม่กล่าว ว่าฉันกำลังจะออกมา
ออกมาบอกว่าจะไปแล้ว ก็คงมีหน้าไดกระทบอีกว่าเรื่องของแก
ออกมาแบบเงียบๆ เสียจะดีกว่า
ฉันเหนื่อยแล้วกับการเสาะหามิตรภาพดีๆ จากที่ที่นิยมพวกมากลากไป
มิตรภาพออนไลน์ ไม่ได้เกิดมาจากความจริงใจเป็นอย่างแรก
เพราะความจริงใจมักจะถูกบิดเบี้ยวให้หมายความว่า
พูดตรงตามสิ่งที่ตัวเองคิด เป็นตัวของตัวเองอย่างถึงที่สุด
ใครรับไม่ได้ก็ช่างประไร ก็แค่คนในเนต
ไม่แคร์ว่าอีกคนที่เขานั่งหน้าจอคอมอ่านอยู่จากอีกเครื่องเขาก็มีความรู้สึก
สำหรับฉัน..สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับตัวคนคนหนึ่งในแบบที่เขาเป็นเขา
เรียนรู้ตัวเขาจากสิ่งที่เขาเขียน และยอมรับในความเป็นเขา
หรือเลือกที่จะไม่ยอมรับ แล้วปิดหน้าความคิดของเขาไป ไม่อยากสานมิตรภาพต่อ
ฉันกลับมาที่นี่ ด้วยความหวังที่จะหามิตรภาพเช่นนั้น
เพื่อนออนไลน์ที่ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น
และเห็นคุณค่าของมิตรภาพที่ฉันจะมอบให้
ฉันหวังว่าที่นี่จะทำให้ฉันเชื่อว่ามิตรภาพดีๆ ในโลกออนไลน์มีอยู่จริง
... อีกครั้ง ....
แต่ก็อยู่ไม่นาน เพราะมีเพื่อนชวนไปอยู่บ้านอีกหลัง
สามปีผ่านไป..
ฉันได้เจอเพื่อนหลากหลายจากบ้านหลังนั้น
รวมถึงรุ่นพี่ที่คณะ ที่กำลังจะกลายมาเป็นเจ้าบ่าวของฉันในอีกไม่กี่เดือน
สามปีผ่านไป..
ฉันมีเพื่อน มีพี่ มีน้อง ในโลกออนไลน์
เราเจอกันบ้าง กินข้าวกันบ้าง ดูหนังกันบ้าง
ช่วยเหลือเกื้อกูลกันเท่าที่จะทำได้
แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคนที่ฉันนับถือเป็นพี่
วันนี้เขาจะสามารถทำร้ายความรู้สึกฉันได้มากขนาดนี้
วันที่ฉันบอกกับเขาว่าฉันจะแต่งงาน
พี่คนนั้นไม่เคยเห็นด้วยกับความรักในครั้งนี้
เขาว่าว่าที่ของฉันเป็นคนดี ใครได้แต่งงานไปก็โชคดี
แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะโชคดีขนาดนั้น
นัยว่า ฉันไม่สมควรจะได้รับอะไรดีๆ ว่างั้นเถอะ
ฉันไม่คิดว่าเขาจะเกลียดฉัน เพราะเท่าที่ผ่านมาฉันก็เป็นน้องที่ดี
ฉันช่วยทำธุระให้เขาหลายอย่าง ช่วยแปลงานโดยไม่คิดสักบาท
หลายเดือนต่อมา .. ในวันที่ฉันบอกกับเขาว่าฉันจะแต่งงาน
ฤกษ์ของฉันคือฤกษ์สะดวก ซึ่งตรงกับวันหยุดยาวของปีหน้า
เขาถามฉันว่า... ถามตรงๆ เลยนะไม่แคร์คนอื่นเลยเหรอ ว่าเขาจะไปลำบาก
ฉันตอบไปว่าเป็นวันที่ลงตัว เพราะเรามีหน้าที่การงานรออยู่หลังปีใหม่
เขาตอบกลับมาว่า ฉันมีทัศนคติที่ไม่แคร์ใคร เรื่องของกรู เรื่องของกรู
ถ้าเป็นยังงั้น เขาก็จะตอบกลับว่า เรื่องของมรึงก็แล้วกัน
เสียใจนะ ไม่รู้ว่าไปทำให้เขาโกรธเอาตอนไหน หลังๆ มาคุยกันก็ไม่ได้คุย
เท่าที่คิดออกก็คงเป็นเพราะว่าฉันเป็นตัวละครที่ไม่เป็นไปตามใจของเขาละมั้ง
ไดอารี่มันก็เหมือนเรียลลิตี้โชว์ ที่เราอาจจะอินไปจนรู้สึกว่าเรารู้จักตัวละครนั้นพอ
แต่เมื่อตัวละครตัวนั้นเจ็บ เขาเจ็บจริง แต่เราไม่ได้ไปเจ็บกับเขาด้วย
สามปีที่ผ่านมา .. ฉันก็เป็นเพียงแค่ตัวละครตัวหนึ่ง
คนดูจะรัก แล้วอีกสักพักจะเกลียด ก็สุดแล้วแต่คนจะคิด
มิตรภาพที่ฉันยื่นให้ไป
มันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น
สามปีที่ผ่านมา..
ทำให้ฉันรู้ว่า มิตรภาพในโลกออนไลน์มันมีอยู่จริง
แต่บางอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามันจริง มันอาจจะเป็นเพียงแค่สิ่งลวงตา
วันนี้ฉันกำลังหันหลังให้กับบ้านหลังนั้น
ไม่บอก ไม่กล่าว ว่าฉันกำลังจะออกมา
ออกมาบอกว่าจะไปแล้ว ก็คงมีหน้าไดกระทบอีกว่าเรื่องของแก
ออกมาแบบเงียบๆ เสียจะดีกว่า
ฉันเหนื่อยแล้วกับการเสาะหามิตรภาพดีๆ จากที่ที่นิยมพวกมากลากไป
มิตรภาพออนไลน์ ไม่ได้เกิดมาจากความจริงใจเป็นอย่างแรก
เพราะความจริงใจมักจะถูกบิดเบี้ยวให้หมายความว่า
พูดตรงตามสิ่งที่ตัวเองคิด เป็นตัวของตัวเองอย่างถึงที่สุด
ใครรับไม่ได้ก็ช่างประไร ก็แค่คนในเนต
ไม่แคร์ว่าอีกคนที่เขานั่งหน้าจอคอมอ่านอยู่จากอีกเครื่องเขาก็มีความรู้สึก
สำหรับฉัน..สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับตัวคนคนหนึ่งในแบบที่เขาเป็นเขา
เรียนรู้ตัวเขาจากสิ่งที่เขาเขียน และยอมรับในความเป็นเขา
หรือเลือกที่จะไม่ยอมรับ แล้วปิดหน้าความคิดของเขาไป ไม่อยากสานมิตรภาพต่อ
ฉันกลับมาที่นี่ ด้วยความหวังที่จะหามิตรภาพเช่นนั้น
เพื่อนออนไลน์ที่ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น
และเห็นคุณค่าของมิตรภาพที่ฉันจะมอบให้
ฉันหวังว่าที่นี่จะทำให้ฉันเชื่อว่ามิตรภาพดีๆ ในโลกออนไลน์มีอยู่จริง
... อีกครั้ง ....